Her şeyin bir sınırı var. Var tabii, üstelik bloguma yazı yazabilmem için, ara sıra da olsa mutluluğa da ara vermem gerekiyormuş, onu fark ettim ben. Aylardır bir şey yazamıyorum, çünkü aylardır gayet mutluyum ben. Mutlu olduğumda anlatıp rahatlama gereği duymuyorum, dolayısıyla bir şey yazamıyorum. Lakin, bunalım da bir yere kadar... Neşeliyken de anlatmak lazım. Lazım, ama ilham gelmiyor. Ama anlatacağım. Söz! :)
Mart 04, 2008
1 Comments:
-
said...
-
setenay bizlere haksızlık ediyosun...Hani kederler mutsuzluklar paylaştıkça azalır mutlulukta paylaştıkça çoğalırdı...Biz sen çok daha mutlu ol istiyoruz =)) Çünkü bizlerinde burada devamlı senin hüzün dolu yazılarını okumaktan çok ara sırada olsa mutlu olduğunu hissetmeye hakkımız var diye düşünüyorum....Dlturk
- 12/3/08 01:47