ordan burdan...

Winamp açık, her zamanki gibi. Playlistte üç tane şarkı: yastıklı şarkı, bunalım, gitme sana muhtacım. Her biri tek başına can yakabiliyor; bakalım sabaha kadar bunları arka arkaya dinlemek nasıl olacak... Ya beklenen etkiyi yapacak ve mükemmel bir drama queen olarak selamlayacağım sabahı. Ya da, umarım, olanca inatçılığımla şarkıların ters etki yapmasını sağlayacağım -ki şu anlamsız yükten kurtulayım. "sevmesen ölürdün, sevdin onu öldün" diye başlıyor şarkı listem Feyza Erenmemiş'le; sonra İlhan İrem'in sesi giriyor araya "gelmeyişini bekliyorum, dönmeyişini özlüyorum, gülmeyişine ağlıyorum, seni seviyorum" falan diyor. Sonra en ağlak şarkı geliyor; ama Zeki Müren'in yorumuyla dua gibi oluyor o sözler. (Şarkıyı bütün akşam mırıldanmama neden olanlara selam olsun buradan...)
Bilemiyorum, "yaşamak için senin sevgine muhtacım" sözü kime söylenebilir. Kim, bunu yürekten söyleyecek kadar inanır aşka? En umutsuzca aşık olduğumda -ki uzak bir geçmişten bahsetmiyorum- "yaşamak için senin sevgine muhtacım" dememiş olmak böyle bir aşk olabileceğine inanmamı engelliyor. Değil bunu sevilen kişiye söylemek; içinden geçirmek bile ne ezik bir hissiyattır. Aman aman... İşte bu noktada listeye sonradan eklenen bir şarkı girer araya, "God give me strength" diyerek. Çünkü, sevgili okur (Burada bir köşe yazarı havası yakalamaya çalıştım, 'kaç kişi okuyor lan senin yazdıklarını' diyerek keyfimi kaçırmayın rica ediyorum.) Evet, sevgili okur, aşk öldürmez. Aklı başında kimsenin öldüğünü görmedim ben. Ama, biçimli bir yerine denk gelirse, süründürür. Hem de öyle bir süründürür ki, ana dilini unutup Elvis Costello'yla birlikte yalvarmaya başlarsın God give me strength diyerek. Arzu edenler bir potpuri tandansı yakalamak adına şöyle devam edebilirler: Allahım güç ver bana, sığındım sana...
Tamam daha fazla saçmalamıyorum... Söyleyeceğim, özetle, şudur: Aşk öldürmüyor, neyse ki.