ordan burdan...

Sözlükte öylesine vakit öldürürken bir başlık gördüm: "İnandığım Masallar." Şarkı mıymış, radyo programı mı... Öyle bir şey işte. Dikkatli okumadım anlaşıldığı üzere; çünkü "Ben hangi masallara inanmıştım peki?" diye düşünüyordum daha başlığa tıklarken. Sahi, yıllardır okuduğum, dinlediğim, yazdığım masallardan hangilerine inandım ben?
Andersen'in masallarına inandım galiba. Yoksa sokakta yürürken kedilerle, serçelerle ve hatta karıncalarla konuşmaya kalkışmazdım. Gerçi, bu sevgili yaratıklar cevap veriyorlar insana bir şekilde. Cevapların doğrudan olması şart değil ne de olsa; açık olsun yeter.
Başka? Bir ara cadılı-perili masallara inandığımı da hatırlıyorum. Karton kutudan mamul büyü kazanımı başka türlü açıklayamam. Bir de kağıttan kesilmiş sihirli değneğimi...
Kendi masallarıma inanmam ise, beklenmedik değilse de hataydı tabii; masal olduklarını bildiğim halde. Büyüdükçe her şeyin güzelleşeceğine inanırdım örneğin. Sonra, vaz geçtim bu masala inanmaktan. Çünkü büyüdükçe bozuluyormuş her şey. Mevsimin ilk karı heyecanlandırmıyor artık beni. Masallar da öyle...
Bir masal daha vardı inandığım, adı: "Aşk her zaman güzeldir." gibi bir şey olsa gerek. Yokmuş aslında öyle bir şey. Ya da ne bileyim... Bir çeşit sanrıymış, tez zamanda geçen. Sonrasında; kurtuldun, kurtuldun... Kurtulamazsan masalın adı değişirmiş. "Aşk hiçbir zaman güzel değildi, hiçbir zaman güzel olmayacak" isminde post-modernist, kübist, narsisist, vandalist, brutalist, baterist (yazar burada entelektüel pozlar takınmaya çalışır, beceremediğini fark edince dünyaya -geçici bir süre için- küser) bir yeni zaman öyküsü olurmuş.
Masallara inanmamak lazım belki, bilemiyorum. Ama (belli etmemeye ne kadar çalışırsam çalışayım) iflah olmaz bir romantik olan ben, yine karıncalarla diyalog kurmaya çabalayacağımdan eminim. Ve yine, bir şekilde, bir cevap alacağım umuduyla sabredeceğim.