ordan burdan...

Beynimin içinde durmadan konuşanların arasına Ersin Karabulut da katıldı sonunda. İşte şimdi tam oldum ben. Oldum, valla. Kafamda sürekli birileri konuşur benim, bu ne zamandır böyle? Hatırlamıyorum, o kadar çok olmuş ki... Kimse konuşmazsa ben kendi kendimle konuşuyorum beynimde. Ama genellikle gerek kalmıyor. Kimi zaman isimsiz sesler, kimi zaman da (Ersin gibi) gerçek hayatta tanımadığım bir kişiliğin kalıbına girmiş sesler durmadan konuşuyorlar. Durmadan! Daha kötüsü, ben de onlara cevap veriyorum.

Ses: N'apıyorsun?
Ben: Görmüyor musun, tv izliyorum.
Ses: Güzel program di mi?
Ben: Eh evet, geçen sezonu daha iyiydi gerçi.

Bu sesler ne zaman kafamın içine doldular, ne zaman her fırsatta benimle konuşmaya başladılar bilmiyorum. Hatta bu seslerin delilik alameti olup olmadıklarını bile bilmiyorum. Belki de, ilerde aylardır yıkanmamış saçlarım, kirden gözükmeyen elbiselerim, çıplak ayaklarım ile sokaklarda yürürken kendi kendime anlamsız kelimeler mırıldanacağımı ve insanların benimle karşılaşmamak için karşı kaldırıma geçeceğini haber veriyordur bu sesler. Di mi Ersin? (-Mümkün...)