ordan burdan...

12 Nisan 2006, 21.44

Şimdiye kadar çeşitli arkadaşlarıma, çeşitli konularda defalarca tekrar ettim: "Hiçkimse senin üzülmene değmez." Hep inanarak söyledim. Senin mutluluğundan, senin huzurundan daha değerli olamaz hiçkimse. Sonra, bir gün, "çikolatalarımı hazırladım, odama kapatıcam kendimi." dedim Özgür'e. O da bana "yapma öyle.." dedi, "hani bana ne diyordun?" Ne diyordum? Değmez ki, diyordum. Kim o kadar özel, önemli olabilir ki yokluğu seni yıksın? Demek ki neymiş... Hiçkimse benim mutsuzluğuma değmezmiş. O zaman ne yapmalıymışım? Mesela kalkıp halay çekmek iyi bir fikir olabilir; halay başı da ben olurum, kuyruğu da... "ahey hoy hay hey la hey de be tey tey" Tamam, abartmamak lazım... Üzgünüm, ama acı çekecek kadar değil. Bu da iyi bir şey sanırım. Daha fazlasına değmez ki...